این اولین نوشته من در سال جدید البته در سایت است. دوست داشتم زودتر چیزی بنویسیم اما امکانپذیر نشد.

روزهای آخر سال گذشته مدام راجع به 《کلمه سال》برای خودم فکر می کردم . دوستان هر کدام کلمه ای را برای امسال خودشان انتخاب کرده بودند.

من اما کلمه ها و در کل چیزهای زیادی را نیاز داشتم که به عنوان کلمه سال انتخاب کنم.مثل : رشد، سحر خیری، تلاش و…

هر چه در ذهنم مرور کردم دیدم هر کدام از این کلمات برای این که در سال پیش رو تمرکزم روی آن باشد عالی است اما چیزی که بیش از همه من به آن نیازمندم 《مداومت》است.

مداومت در کارها ، چیزی که متأسفانه خیلی وقتها  در کارهایی که انجام می دهم به اندازه ی کافی همراه من نیست.

پشتکار و ادامه دادن در راهی که می روم . نا امید و خسته نشدن، به قول معروف کم نیاوردن.

البته که می دانم این خصوصیت از چه چیز نشأت می گیرد. حقیقت این است که بیشتر اوقات در میانه راه احساس می کنم کار مفیدی را انجام نمی دهم.

یا اینکه آخرش که چه؟ یا ادامه این راه به کجا می انجامد؟

و این دقیقا نقطه نا امید شدن و ادامه ندادن است. در حقیقت خیلی از ما عجول هستیم. می خواهیم نتیجه کارمان را به سرعت ببینیم و چون نمی بینیم از ادامه آن کار منصرف می شویم.

همان مشکل همیشگی عمل گرا بودن یا نتیجه گرا بودن.

اما حالا و در ادامه این مسیرِ یک ساله 《 نوشتن 》 مطمئنم که راه ، راه درازی است تا رسیدن به نتیجه و به این زودی ها نباید منتظر کار عجیب و غریب و خیلی بزرگی باشم.

اگر در هر کاری می کنم و هر راهی که می روم بدانم نیازمند تمرین زیاد در طول زمان هستم و دلیل ندارد که خیلی زود انتظار نتیجه داشته باشم، حتما عملی که انجام می دهم مداومت به دنبال خواهد داشت.

بعد از فکر کردن کلمه سال برای خودم را  《    مداومت  》تعیین کردم. هر چند که کلمات دیگر هم مدام گوشه ذهنم خواهند بود.